Het leven is niet zonder zorgen,
Het leven is niet zonder pijn,
Maar stel je nu eens voor..
Dat alles.... bij jou net wat anders zal zijn..
Emoties extreem en ongeremd,
Dwang, en angst elke dag weer,
Stemmingswisselingen...
Het doet zo'n zeer...
Probeer je eens voor te stellen dat alle emoties nog net wat sterker zijn als dat ze nu zijn, nog net wat zwarter en witter, en een verdrietig moment uitloopt op: "ik wil dood"..
Onmacht, wanhoop, machteloosheid en ontzettend veel hopeloosheid. Willen schreeuwen: 'help me nou" maar krijsen dat je met rust gelaten wil worden en dat je een grafkist wil voor je verjaardag.
"that's me, that's my borderline"...
Elke dag weer vechten met mezelf en met mijn omgeving. Veel willen, veel kunnen maar net die dingen die je graag wilt ervaren als onbereikbaar... Soms heb ik het geluk eventjes in mijn handen, dan heb ik het gevoel heel de wereld aan te kunnen en dan.. door iets heel kleins compleet door draaien... "zie je nu wel, heel de wereld is tegen me"...
Het leven met borderline is moeilijk..
Continue leven in zelfhaat, de wereld en jezelf in twijfel trekken, alles zwart wit zien, emoties hebben waar je niets mee kunt.
Simpelweg verdwalen in je eigen levensweg, in het eigen wereldje waar je je soms in terug trekt.. Angstig zijn, verdrietig zijn, agressief zijn en machteloos en hopeloos tegelijk.. en toch die glimlach die ik de buitenwereld geef om iedereen maar te doen geloven... "laat me maar met rust, ik red me wel"
terwijl ik stiekem denk.... Geef me de kans te vluchten van deze wereld......
Liefs Zoë | 
